Ένας βοσκός, μια φλογέρα και το μόνο της ζωής του ταξίδι

στα Γιάννινα και στον κόσμο όλον

Το εμβληματικό διήγημα του Χρήστου Χρηστοβασίλη, γραμμένο το 1898, παρακολουθεί το ταξίδι του νεαρού τραγοπόδη βοσκού, Γιάννη Κουτσογιάννη από τα βουνά του, στα Γιάννενα. Αυτός “ο έρμος λύκος” περνώντας μέσα από άγνωστα τοπία, αντικρίζει την πόλη των Ιωαννίνων και τα θαύματά της. Μια πορεία, μια διαδρομή, στην τρυφερότητα, στην έκπληξη της ανακάλυψης αλλά και στο φόβο του αγνώστου που γυρίζει σε θαυμασμό, χαρά και γέλιο ψηλοτάβανο, γίνεται στα χέρια του σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη, ένα συμβολικό ποίημα για τον μικρό και τον μεγάλο τόπο, για την πολυκοσμία και τη μοναξιά, τον άνθρωπο και τα ζωντανά του, τα χαμένα και κερδισμένα στοιχήματα της ζωής. Μια ομάδα ηθοποιών και μουσικών τραγουδώντας τα λόγια έξι ποιητών και της λαϊκής  μούσας (Χρήστος Μπράβος, Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Κώστας Κρυστάλλης, Γιοσέφ Ελιγιά, Μιχάλης Γκανάς, Χατζή Σεχρέτης και δημώδη άσματα της Ηπείρου από τη συλλογή του Π. Αραβαντινού) για τα Γιάννενα, με μουσικές και σχήματα χορών μας προσκαλεί σε ένα ιδιότυπο γλέντι. Μια ομάδα ανθρώπων – ηθοποιών, μουσικών – κάθονται σ’ ένα μεγάλο τραπέζι, σε μιαν αυλή, σ’ έναν τόπο, σε μια σκηνή. Και λένε λόγια, τραγούδια, ποιήματα και στιχάκια για τα Γιάννενα. Κάθονται σ’ ένα τραπέζι. Πεινάνε. Έχουν όρεξη. Έχουν όρεξη να διηγηθούν, να ξετυλίξουν μιαν ιστορία. Όχι μόνο με τη φωνή, αλλά με την ψυχή, το μάτι, το χέρι, με τον συγχρονισμό τους. Ήσυχα και ταπεινά στην αρχή, μετά μερακλώνουν, μπαίνουν στο χορό, στον κύκλο, πάνω στο τραπέζι. Κι εκεί επάνω έρχεται, καταφτάνει ο Κουτσογιάννης, με τον ξάδερφό του τον Κώστα. Και τη μάνα του και τη φλογέρα και το κοπάδι του. Κι αστράφτουνε τα Γιάννενα κι η λίμνη τους κι ο κόσμος όλος.