Κοιμούνται τα ψάρια;
Τέσσερις επιπλέον παραστάσεις
Και μια που το ’φερε η κουβέντα, τα ψάρια κοιμούνται τελικά.
Σίγουρα! Άραγε να ονειρεύονται κιόλας;
Τέσσερις επιπλέον παραστάσες
Δευτέρα 26/1 στις 21:00
Τρίτη 27/1 στις 21:00
Τετάρτη 4/2 – Τετάρτη 11/2 στις 18:15
προπώληση:
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/koimountai-ta-psaria/
Μετά “Το πιο όμορφο σώμα που έχει βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος”, η Ζωή Ξανθοπούλου σκηνοθετεί άλλον έναν συγκλονιστικό μονόλογο. Το “Κοιμούνται τα ψάρια;” του Jens Raschke, αφού έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, απέσπασε βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, όπως το Mülheimer Children’s Theater Prize 2012, και μεταφράστηκε στα αγγλικά και σε πολλές ακόμα γλώσσες, ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση της Κατερίνας Θεοδωράτου. Στο έργο του Raschke η δεκάχρονη Γέτε αφηγείται με απλότητα και συχνές πινελιές χιούμορ – έχει πολύ χαμόγελο αυτό το έργο, άλλοτε πικρό κι άλλοτε λυτρωτικό – τη δική της απώλεια. Δεν κρύβει τίποτα, δεν φοβάται τις λέξεις, δεν φοβάται τις εικόνες. Μαζί της αντικρίζουμε κι εμείς τη φευγαλέα σκιά αυτού που μας στοιχειώνει και τελικά απρόσμενα μας λυτρώνει.
Το θέμα του έργου θα μπορούσε εύκολα να προσδιοριστεί ως “διαχείριση πένθους”, αλλά είναι πολύ περισσότερα από αυτό: είναι μια παιδική, αθώα, κλεφτή ματιά στην τραγικότητα της ανθρώπινης συνθήκης, στο άδηλο “μετά”, στην οδυνηρή συμφιλίωση με την απώλεια. Η ιστορία και η γραφή του Raschke ανοίγει έναν θεραπευτικό δρόμο για την ανακούφιση του πόνου, την ελπίδα, τη σημασία της μνήμης, αλλά και της αδελφικής αγάπης. Στον ρόλο της Γέτε, η Ευγενία Δημητροπούλου.
Σκηvoθετικό σημείωμα Ζωής Ξαvθοπούλου
Παρόλο που ο κόσμος είναι γεμάτος πόνο, είναι επίσης γεμάτος και από το ξεπέρασμά του.
Helen Keller
Το πένθος και η διαχείρισή του. Μια αναπόδραστη συνθήκη του ανθρώπου. Στο έργο του Jens Raschke, η Γέτε, είναι δέκα χρονών και, έναν χρόνο μετά το θάνατο του μικρού της αδερφού, αφηγείται ό,τι συνέβη. Στην παράστασή μας, η Γέτε, ενήλικη πια, έρχεται να μοιραστεί με το κοινό τη διαδρομή του πένθους της: το «τότε» και το «τώρα». Στήνει με τον δικό της τρόπο ένα μνημόσυνο στον αδελφό της, και, ταυτόχρονα, ανοίγει -επιτέλους- βήμα για τα επόμενα, για τη δική της ζωή. Σε πραγματικό χρόνο, μέσα σε μία ώρα, συνομιλεί με το κοινό, ρωτά κι αναρωτιέται, φιλοσοφεί, γελά, εκθέτει αλήθειες και τύψεις, πότε με χιούμορ και πότε με συγκίνηση. Κοινός τόπος ο φόβος και η αγωνία του θανάτου, η απώλεια, η ανάγκη να πιαστεί κανείς από κάπου
Το κείμενο αναγνωρίζει ότι τα παιδιά χρειάζονται σοβαρούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής και στηλιτεύει τους ενήλικες που προσφέρουν επιφανειακές απαντήσεις χωρίς να σέβονται την ικανότητα των παιδιών να κατανοούν την πολυπλοκότητα της ζωής. Είναι αξιοσημείωτο ότι, περισσότερο από τον θάνατο του μικρού αγοριού, το έργο μιλά για τη θλίψη της μεγαλύτερης αδερφής του. Ο ευμετάβολος αυτός κοριτσίστικος λόγος αξιοποιείται θαυμάσια στα χέρια της Ζωής Ξανθοπούλου, που έχει κάνει τη σωστή επιλογή ηθοποιού: η Ευγενία Δημητροπούλου είναι καλά ασκημένη ηθοποιός και έχει μια φρεσκάδα και μια μεταμορφωσιγένεια πολύ χαρακτηριστική – και, φυσικά, απόλυτα αρμόζουσα στον ρόλο αυτόν, που είναι αρκετά επαμφοτερίζων.
Νίκος Ξένιος | Bookpress.gr https://shorturl.at/rZelJ
Η Δημητροπούλου, μία έμπειρη ηθοποιός, ένα χαρισματικό πλάσμα, δυναμικό και τρυφερό συνάμα, παρασύρει το κοινό στον κόσμο της από το πρώτο λεπτό. Οι σκέψεις της, οι απορίες και το κλιμακούμενο συναίσθημα συνάδουν καταπληκτικά με τα μηνύματα του θεματικού ιστού, κατακλύζοντας το θεατή με υπαρξιακά ερωτήματα για τη ζωή και το θάνατο.
Η συνεργασία σκηνοθέτιδας και ηθοποιού στην προκειμένη περίπτωση θεωρείται αδιαπραγμάτευτα ευτυχής καλλιτεχνική σύνδεση, γι αυτό και αυτή η θεατρική εμπειρία αγγίζει βαθιά το μύχιο εαυτό μας και προβληματίζει με ένα μειλίχιο μεν, αλλά κοφτερό τρόπο. Ενδεικτική περίπτωση ο διλημματικός στοχασμός της Γέτε, όταν ανακαλύπτει με τύψεις πως δεν θα είχε το χρόνο να έρθει ακόμη πιο κοντά με τον μικρό και αγαπημένο αδελφό της.
Ζωή Τόλη enetpress.gr https://shorturl.at/5jl7d
Η Ευγενία Δημητροπούλου, επιτυγχάνει μια κάθ´ όλα άξια επαίνων ερμηνεία, στέκεται μπροστά μας σαν ενήλικη μα και σαν παιδί, κρατώντας σφιχτά από το χέρι τη μικρή φίλη της, το κορίτσι που κάποτε ήταν, τη Γέτα που έχασε τον αδερφό της από καρκίνο, καταφέρνει να γίνει η μαμά της, η μαμά που δίνει όλη την προσοχή στα συναισθήματα, στις αγωνίες και στις ανάγκες της ίδιας τα οποία είχαν παραμεληθεί αναπόφευκτα λόγω της αρρώστιας του Αιμίλιου.
Η σκηνοθεσία της Ζωής Ξανθοπούλου αναδεικνύει υπεροχα την ηρωίδα, κάθε λεπτή αποχώρηση του κειμένου τονίζεται με παιγνιώδη και όμορφο τρόπο, όμορφο όπως η αλήθεια του τραύματος, η δύναμη της επούλωσης του, το άνοιγμα ξανά στη ζωή μέσα από την σύγκρουση με την απώλεια, σύγκρουση που ναι μεν θα πάρει κάποια κομμάτια μας οριστικά αλλά θα αφήσει χώρο να αναδυθούν καινουρια. Καινούρια κομμάτια που θα μπορέσουν να ρωτήσουν άφοβα πια «Τελικά κοιμούνται τα ψάρια;»
Έλλη Διακογιάννη | Θέατρο.gr https://shorturl.at/Thzjs
Συvτελεστές
Μετάφραση: Κατερίνα Θεοδωράτου
Σκηνοθεσία: Ζωή Ξανθοπούλου
Ερμηνεία: Ευγενία Δημητροπούλου
Σκηνικά / Κοστούμι: Γιώργος Λιντζέρης
Μουσική: Σπύρος Γραμμένος
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Φωτογραφίες: Σπύρος Περδίου
Bοηθός σκηνοθέτη: Γιώτα Παναγή
Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Καλαμάτας
Τrailer : https://youtu.be/XHujvrfLlKA?si=c7hfGDwyWMlCnFg1
Πληροφορίες
Διάρκεια: 65’
Τιμές εισιτηρίων:
Κανονικό: 15€
Φοιτητικό: 12€
Μειωμένο (Άνω των 65, Ανέργων, ΑμεΑ) και Ομαδικό (15 άτομα+): 10€
Ατέλεια: 8€
Προπώληση: Κοιμούνται τα ψάρια; | Εισιτήρια online! | More.com
Θέατρο Σταθμός
Βίκτωρος Ουγκώ 55, Μεταξουργείο Αθήνα (πλησίον του ΜΕΤΡΟ ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ)
Τηλέφωνο κρατήσεων | πληροφορίες: 210 52 30 267