Πες μου πουθ’ έρχεσαι με τέτοια αντάρα;

Ακούς τι γίνεται; Είναι λαχτάρα!

Μες απ’ τον τάφο σου γιατί να βγεις;

Πες μου, πουθ’ έρχεσαι; Τι ‘λθες να δεις;

 Υπήρξαν άραγε βρυκόλακες στην Ελλάδα; Γιατί έβαζαν πέτρες στο στόμα των νεκρών; Τι πρέπει να κάνεις την καρδιά του άλυωτου και τι είναι οι αφορισμοί;

Ο Κωνσταντίνος Ντέλλας επιστρέφει μετά από δέκα χρόνια στην παράσταση που τον έφερε σε επαφή με το ευρύ θεατρικό κοινό, προσεγγίζοντας εκ νέου το ιδιαίτερο θέμα του βρυκολακιάσματος  στην ελληνική παράδοση.

Έχοντας ήδη διαγράψει μια αξιοσημείωτη πορεία με τις “Γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα”, ο Ντέλλας επαναπροσδιορίζει για ακόμα μια φορά τη σχέση του θεάτρου με τη λαογραφία, τις τελετουργικές πρακτικές και την ανθρωπολογική έρευνα μέσα από το στοιχείο του τρόμου και τις δοξασίες του ελληνικού λαού για τον Κάτω Κόσμο. Βρυκόλακες, φαντάσματα και δαιμονικά ανοίγουν έναν κόσμο περιθωριακό και άγνωστο, φέρνοντας τους θεατές σε επαφή με το σκοτεινό και άγριο παρελθόν του τόπου μας.

Ένα μεταφυσικό μπουλούκι θα εγκατασταθεί τον Μάρτιο στο Θέατρο Σταθμός για να αφηγηθεί, μέσα από ημερολόγια ξένων περιηγητών στην προεπαναστατική Ελλάδα, άρθρα εφημερίδων, τοπικούς μύθους, προφορικές παραδόσεις, εκκλησιαστικά και λογοτεχνικά κείμενα, ιστορίες για την απόγνωση και τον πανικό των ανθρώπων μπροστά στον φόβο του Χάρου και των πλασμάτων του Κάτω Κόσμου.